Julian: blog.

Gdzie indziej ;)

Julian — Mon, 08 Dec 2008 23:00:10 +0000

I am

3 dni.

Julian — Mon, 08 Dec 2008 19:50:12 +0000

Ten wpis, będzie ciut długi, więc nastawcie się, że przeczytanie go może zająć wam kilka minut. Wpis ma dwie strony A4 co mnie bardzo zdziwiło. Zawiera wiele wątków, nie trzyma się kupy i może zawierać błędy językowe więc się nie czepiajcie. :)

Jeśli ktoś, ma jakiś problem z tym wpisem to zgłaszajcie uwagi.
System komentarzy postaram się udostępnić już niedługo.

Ufff. Ostatni weekend i dzisiejszy poniedziałkowy dzień, były dniami dość chaotycznymi. Wydarzyło się dość sporo ciekawych i mniej ciekawych rzeczy.

Wszystko zaczęło się od warsztatów teatralnych w sobotę. Zajęcia były bardzo fajne, ale niestety nie mogłem zostać na ich drugą część ponieważ wybierałem się do Basi na jej Sweet Sixteen i doszedłem do wniosku, że te słodkie szesnaste urodziny ma się tylko raz w życiu i przydało by się świętować to wraz z ludźmi, których z kilka miesięcy nie widziałem. Tak więc olałem mówiąc brzydko warsztaty i wróciłem do Wrzeszcza.
U Basiu na urodzinach (nie wiem czemu ale kojarzy mi się to ze słowami jakiejś piosenki) było kilka osób: Basia – nasza solenizantka, Paula – burżuazyjna kobieta tego wieczoru, Ruda – żyjąca w swoim Krzysiowym świecie, Jola – jak zawsze po treningu cheerleaders wraz z Basią, Daniela – siostra Pauli, mniej burżuazyjna dziewczyna oraz Zioło – nasz kochany emo mężczyzna, który tak naprawdę jest kobietą ale ukrywa się z tym.
Impreza zaczęła się w TelePizzy a skończyła.. eeee.. u Basi w domu! Hehe, było bardzo ale to bardzo fajnie spotkać się ze znajomymi z gimnazjum, powygłupiać się, powspominać. Miło spędziliśmy te kilka godzin.
Następnego dnia, o godzinie 10 miałem mieć trzecią część warsztatów teatralnych. Oczywiście, nie chciało mi się iść i nie poszedłem. Pospałem do 11 a następnie przed 13 wyszedłem na spotkanie z Domii, z którą dość dawno się nie widziałem. Pojechaliśmy do Czekolawodni w głównym gdzie przesiedzieliśmy z godzinkę rozmawiając. Potem poszliśmy na mokry spacer – do tej pory oboje przeżywamy utratę swoich pięknych fryzur. To wszystko wina Domii bo to ona mnie zaciągnęła w ten deszcz! Po powrocie do domu, zrelaksowałem się i nagle otrzymałem wiadomość, że moja kochana przyjaciółka Nanuss, jest ze swoim chłopakiem we Wrzeszczu i nie mają się gdzie podziać bo pada. Pozwoliłem im przyjść do mnie i napić się rozgrzewającego trunku. Wyszliśmy z moim psem, bo taki był deal, że mi go wyprowadzą a ja im udostępnię dach nad głową i miejsce nie publiczne. Posiedzieli z godzinę a następnie poszli do swoich znajomych, żeby potem udać się na tę samą imprezę, na którą ja szedłem.
Jednak ja, poszedłem po moich znajomych, którzy czekali już na mnie, bo nie wiedzieli jak do mnie dojść. Zaszliśmy do sklepu kupić coś do picia – oni kupowali.
Przyjąłem ich pełną gościną. Zasiedliśmy w salonie, śmialiśmy się, słuchaliśmy jazzu, relaksowaliśmy się, piliśmy żeby nam w gardłach nie po zasychało od rozmów. Spędzaliśmy bardzo miło niedzielny wieczór. Przyszła późna 22 godzina i trzeba było się zbierać do wyjścia. Posprzątaliśmy w salonie, ubraliśmy się i w drogę! Do klubu doszliśmy szybko, bo mieszkam w takim cudownym miejscu.
Oczywiście na wstępnie od razu pojawił się problem z szatnią. Owy klub ma bosko małą szatnię i zawsze jest tak kilka osób, które czeka i błaga, żeby im byle gdzie rzucić kurtkę bo chcą się już iść bawić. Na szczęście poszło nam to dość szybko i sprawnie i po jakichś dwudziestu minutach wszyscy już się bawiliśmy na parkiecie. Muzyka na początku była hitowa. Mianowicie leciały najnowsze hity z list przebojów oraz klasyki. Troszkę hip-hopu, techna.. Było dość sporo ludzi i byli ludzie kulturalni oraz tacy co myślą, że jak maja białe rękawiczki – bo tacy idioci przyszli, albo są po solarze – tacy też, to im od razu wszystko wolno i mogą się pchać, tańczyć na cudzych plecach, rozpychać się, popychać, no totalnie kurde wszystko! Bezczelne gnoje. Pobawiliśmy się do pierwszej i od tej już ludzie zaczęli się rozchodzić. Z uwagi na to, że Monia i Ari mają daleko do domu, zabrałem je do siebie, żeby poczekały u mnie na autobus. Wróciliśmy o drugiej, Ari zjadła śledziki, Monia się już położyła a ja ogarniałem miejsce. Dziewczyny spały na moim łózko z moim psem pod kocykami a ja żeby dotrzymać im towarzystwa położyłem się na podłodze. O dziwo było mi dość wygodnie i ciepło. Obudziliśmy się 3.20. Jakoś nie mogliśmy się zebrać ale w końcu ja, w uwagi na to, że jestem facetem, podjąłem męską decyzję i wstałem. Szybko się ubraliśmy, Boston oczywiście poszedł z nami. Zarówno ja jak i dziewczyny, wróciliśmy do swoich domu.
Obudził mnie budzik, który sam nastawiłem, przed siódma rano gdyż miałem iść na lekcje. Ale powiedziałem sobie:

Nie, nie idę. Wale dziś szkołę.

9.30: budzi mnie telefon. Ktoś dzwoni. Odbieram a tu Pawcey:

P: Julian, gdzie Ty jesteś?! Mamy występ za godzinę!
J: O kurde! Fak! Rzeczywiście! Już lece!

Występ mieliśmy w Sopocie i to o 10.30. W siedem minut byłem gotowy do wyjścia, chociaż 4 stałem i próbowałem ogarnąć sytuację co się dzieje. Na miejscu byłem 10.20. Rachu ciachu i byłem gotowy. Pierwszy spektakl poszedł.. – Zapomniałem wspomnieć. O swojej roli dowiedziałem się dopiero w piątek i do końca nie wiedziałem jak przebiegają oba spektakle. Drugi – tak samo jak pierwszy – chaos, brak aktorów, pełna rozsypanka, ale jakoś daliśmy radę. Dochodziła godzina 13, nawet nie wiem jak ten czas mógł tak szybko zlecieć. Na 14 mieliśmy mieć konkurs. Spakowaliśmy rekwizyty i ruszyliśmy w stronę kolejki. Byłem zdolnym dzieckiem i jako jeden z kilku wylałem na siebie farbę więc mam upieprzony rękaw od kurtki na co jestem zły.
Na konkurs nie zdążyliśmy. Niestety. A podobno były tak słabe występy, że mielibyśmy szanse na główną nagrodę, no ale cóż. Los chciał, żebyśmy nie dotarli. Dostaliśmy obiad, pendrive’y 1GB oraz kalendarz ‘Wróć bez HIV’ a slogan brzmiał:

Wakacje marzeń 2099zł. Hiv gratis.

Po przeczytaniu tego, zrobiłem wielkie oczy i uśmiechnąłem się głupio. Nie potrafię tego skomentować. Wydaje mi się to trochę dziwne.
Wracając do dnia, po zjedzeniu obiadu zrobiliśmy sobie kilka grupowych zdjęć i rozeszliśmy się. Większa część poszła na łyżwy – ja niestety nie dałbym rady. Za mało spałem przez ten weekend i za dużo miałem stresów.

Wróciłem do domu i na tym się skończyły długi weekend.
Dziękuję osobom, z którymi się bawiłem przez te trzy dni i miło spędzałem czas.

Blipworld

Julian — Mon, 08 Dec 2008 15:54:08 +0000

Zapewne niewielu z was wie czym jest tak na prawdę blip.pl.
Otóż jest jest to

serwis społecznościowy, wzorowany na amerykańskim Twitterze, łączący prowadzenie mikrobloga z komunikowaniem się w kręgu znajomych.

Pierwszą rzeczą od której musimy zacząć to zapoznanie się z terminem mikroblog. Wyraz ten możemy podzielić na dwie części i tym samym uzyskujemy od razu definicję.
Mikroblog – jest to blog prowadzony przez daną osobę, mający na celu przedstawienie bardzo krótkich treści nie przekraczających najczęściej 160 znaków.

Blip.pl umożliwia nam dzielenie się ze znajomymi, krótkimi lecz zazwyczaj treściwymi informacjami.

Obrazowo ‘Czym jest blip.pl?‘:

Jeśli już któreś z was postanowi spróbować poblipować to będą wam potrzebne informacje jak zacząć.

Otóż tutaj przybywam nam z pomocą Paweł Nowak (^njet), który stworzył screencast:

Blip.pl: Pierwsze kroki

Stworzył również dłuższą wersję zawierającą rejestrację i ustawienia.

Zapraszam również do dodania mnie do znajmoych oraz do obejrzenia mojego Bliplog’a.

Kwatermistrzowska odpowiedź

Julian — Fri, 21 Nov 2008 20:27:41 +0000

Odkąd większość z was dowiedziała się, że pojechałem na kwaterkę [wpis] zadaje mi pytanie „Po co tam jeździsz?” Otóż bez celu tam nie jeżdżę bo za bardzo się męczę. Jeżdżę tam po to by..
Głównie po to żeby walczyć ze samy sobą. Ze swoimi słabościami, sprawnością fizyczną, myśleniem. Te wyjazdy pomagają mi zobaczyć na co mnie stać i jak wiele dobrego mogę zrobić dla grupy. Do tego moja sprawność fizyczna przechodzi zmiany i udowadniam sobie, że dam radę i że np. potrafię biec dalej chodź czuje, że nie mogę ale z racji tego, że jakby po części muszę to biegnę ale biegnę też dla siebie, żeby robić tak zwany progress – czyli postęp. Dzięki ostatniemu biegowi z psami Husky, wiem, że powinienem zacząć biegać ale niestety nie mogę znaleźć sobie partnera/partnerki do biegania. Sam niestety biegać nie będę bo nikt mnie nie pociągnie do biegania. Każdy z was zapewne tak ma, że musi być jakaś siła która nas ciągnie do celu. Ja niestety swojej jeszcze nie znalazłem, a muszę zrobić to jak najszybciej.
W okresie zimowym jest jeszcze o tyle gorzej, że wielu osobom się nie chce zasnuwać w zimnie. Na tych wyjazdach mam możliwość nauczenia się czegoś co kiedyś może mi się przydać jak znajdę się w lesie sam, czy też w górach. Będę wiedział co mam robić i jak się zachować w danej sytuacji. A jeśli zgubię się gdzieś to dzięki mapie będę mógł mniej więcej zorientować się gdzie jestem i jak mogę wrócić do domu czy też odnaleźć cel wyprawy.
Mam nadzieję, że osiągnę coś dzięki tym wyjazdom i głównie nie chodzi tu o prace w Porzeczu tylko o to by pokazać sobie ile mogę. Tylko to.
Mam nadzieję, ze zaspokoiłem wasz głód wiedzy na ten temat.
Jeśli jeszcze nie zauważyliście pokazał się nieopublikowany wpis „Reklama„. Zapraszam do zapoznania się z nim i wyrażenia własnej opinii.

Trzymajcie się ciepło i żeby was nie przewiało w te chłodne i wietrzne dni!
Pozdrawiam,
Julek.

Reklama

Julian — Tue, 18 Nov 2008 12:14:09 +0000

Witajcie! Jak pewnie zauważyliście pojawiła się reklama Googla, z boku pierwszego, wyświetlanego wpisu oraz pod resztą wpisów. Ich pojawianie zawdzięczacie komunikacji miejskiej ZKM, od której dostałem mandat za jazdę z biletem o trzy minuty za długo oraz płatnemu hostingowi, na którym znajduje się mój blog. Możecie klikać w rekalmy oraz macie możliwość zakupienia mi soczku i w ten sposób ofiarowania mi pomocy jak i pobliskiej Soczkarni. Dodatkowo przyczynicie się od zniesienia reklam na blogu i opłacenia hostingu jak i mandatu.
Możecie wyrazić swoją opinię na temat reklam w ankiecie poniżej.
[poll id="5"]

Mój pierwszy raz

Julian — Wed, 12 Nov 2008 21:25:45 +0000

Jakiś tydzień temu umówiłem się z Mają, że pojadę do niej na Orunię Górną, na której nigdy w życiu nie byłem. Minął tydzień i w końcu miałem do niej jechać w środę ale coś tam się rypło i niby przełożyliśmy to na inny dzień. Ale dostałem sms’a ok. 16, że mogę przyjechać bo ma czas, no to 16.30 już byłem na przystanku i czekałem na autobus, który raczył spóźnić się 4 min, a wiadomo, że jak się jedzie na taką Orunię to są korki.
W każdym bądź razie… [!]kupiłem sobie bilet za złotówkę, bo moja matematyka jest świetna i wyszło mi z rozkładu 15 min. No super, ucieszyłem się, że jestem sknerą i nie skasuje droższego biletu. Byłem trzy przystanki przed Uranową, na której miałem wysiąść, a tu wchodzi trzech typów – wiadomo kto. Na początku było okej jak mnie sprawdził. Poszedł i wrócił, bo złapała go wątpliwość. Przejechali ze mną trzy przystanki, żeby sprawdzić na rozkładzie jak jest. No i 18 minut im wyszło. Niestety mieli racje.
I tak przeżyłem mój pierwszy raz – dostałem zajebisty mandat za stówkę. Lepiej być nie mogło.
Wielce uradowany poszedłem do Mai. Na szczęście u niej było bardzo przyjemnie. Nie myślcie sobie, że to z nią miałby być jakiś pierwszy raz bo chodziło mi o mandat zboczeńcy! Rozmawialiśmy sobie przez półtorej godziny na tematy na poziomach. Jak Maja się obudziła, że mieliśmy iść po Ari to była już 19. Zebraliśmy się i poszliśmy. Co z tego, że miałem dostać pyszne tosty.. Ale Ari była taka dobra – jak prawie zawsze, że skarmiła nas budyniem, batonikami i coca-colą. Do tego u Ari porozmawiałem sobie z jej dwoma kolegami. Ah, fajnie się udaje dziewczynę, która jest pępkiem świata, uważa się za mega piękną i sexowną, a mężczyznę traktuje jak kogoś kilkanaście poziomów inteligencji niższego. Także chłopcy chyba się na nią obrazili za to jak ich ładnie potraktowałem będąc Ari. Jestem okrutny, tak wiem. Jak Ari się obudziła, że mamy iść po Gosię no to siup wyszliśmy. Jak już dołączyła do nas Gosia to pojawiło się pytanie „Gdzie idziemy?”, zapewne standardowe na grupowych, spontanicznych wyjściach. Poszliśmy do „fajnej dupy” Soboty, która okazała się facetem.
Pominę tę część mojego wyjazdu na Orunię i przejdę od razu do ‘Chatki’. Jest to restauracja, do której poszliśmy na wieczorną pizzę. Posiłek nawet dobry, aczkolwiek jadłem lepsze. Porozmawialiśmy sobie trochę na różnorodne tematy, aż pod koniec zrobiło się nie zbyt super, bo poruszyłem temat, który nie był za przyjemny do omawiania. Bywa, kiedyś trzeba zniszczyć fajną chwilę i pogrążyć się w myślach o Ari i mandacie. Trzeba było wracać do domu, bo nagle z tej 19 zrobiła się 21. Sprawdziłem rozkład jazdy i 21.12 udałem się z dziewczynami na przystanek. Nie czekałem nawet minuty, gdy już jechałem autobusem. Trochę się bałem bo jechali ze mną jacyś podpici faceci, którzy jak wiadomo byli nastawieni na jakąś rozróbę. Usiadłem na samym przedzie zostawiając ich z tyłu autobusu. Wróciłem dość szybko do domu, w którym o dziwo nie było nikogo prócz stęsknionego psa. Mój Boston, bo tak ma na imię mój pies, jest chyba jedyny, który w ogóle kiedyś za mną tęskni. Kocham mojego psa i zarazem go nie znoszę. Taka już rola miłości.

Mam nadzieję, że ten wpis przypadł Ci do gustu. Przepraszam jeśli rozpisałem się i po nic.
Miłej nocy moi drodzy. Dzięki, że to czytacie! (;

Porzeczanski weekend

Julian — Mon, 27 Oct 2008 19:48:07 +0000

Od ponad roku zastanawiałem się, czy nie pojechać na obóz śródroczny do Porzecza.
Tzn. kwaterka pozwala kursantowi na poznanie różnorodnych tajników życia w lesie, w schronie i w Porzeczu. Po za zdobytą wiedzą uczestnik kursu może doznać nagłego przypływu staminy oraz masy mięśniowej. Wszystko zawdzięczamy zajęciom oraz „dyskotekom”, po których każdy stwierdzi, że to byłą zajebista impreza..
Mam nadzieję, przejść ten kurs i potem móc pracować przy tworzeniu obozów dla innych – ale nie chce być cały czas mięsem armatnim czy też planktonem – do tych właśnie zaliczani są uczestnicy kwaterki.
Tak naprawdę jest tylko jeszcze osiem spotkań. W brew pozorom to bardzo mało, ale jedno spotkanie będzie trwało tydzień a drugie aż cztery.. Więc czas, który będę miał zamiar poświęcić nie może pójść na marne przez to, że mój progres nie wzrósł ponad innych. Będę musiał dać z siebie wszystko i walczyć do ostatnich sił jak na „dyskotece” (do tej pory czuje ból w udach i mostku).
Może uda mi się przekonać mojego kolegę Zenusia na zaciągnięcie się do grupy i przetrwanie chociaż kilku spotkań u mego boku. Wątpię by się chłopczyna zgodziła bo to jednak jest leń, chociaż lubi klimaty takie jak Porzeczańskie.

Zapewne, każde z was zauważyło, że blog się trochę zmienił. Theme jest jeszcze troszkę w poprawkach, gdyż pracuje nad jego udoskonaleniem żeby był przyjaźniejszy dla czytelnika.
Nie wiem czy odpowiada wam taka forma jego wyglądu. Chętnie poznałbym waszą opinię poprzez udział w ankiecie:
[poll id="4"]

Ciao Niemieckie Maszynki!

Julian — Mon, 13 Oct 2008 18:01:55 +0000

„I tak zakończył się ten ważny zjazd w Meppen, który odbył się w roku 2008″ – tak wyglądałaby jedna z moich kwestii gdyby opowiadała o wyjeździe do Niemiec. Tak w zasadzie, to nie wiem jak to napisać, opisać, wyrazić czy też przekazać. Miałem idee napisania dzień po dniu w skrócie co robiliśmy, ale trzeciego dnia byłem już tak zmęczony psychicznie, że zapomniałem o tym pomyśleć. Teraz po przyjeździe postaram się to w jakiś ładny dla oka sposób opisać i przede wszystkim czysty i zamierający wiele informacji.
Zacznę od początku przyjazd. Przyjechaliśmy do Meppen koło 22 lub nawet później. Dziwnie się czułem i obawiałem się tego co będzie, gdyż to moja pierwsza wymiana. Odnalazłem osobę, u której miałem nocować i po niedługim czasie udaliśmy się do jego domu. Nakarmili mnie, troszkę pogadaliśmy, pokazali mi dom i poszedłem wziąć prysznic a następnie spać.
Następnego dnia pojechaliśmy do szkolnego teatru – jak na szkolny był dość duży i porządnie wyposażony (zabrzmiało to dziwnie xd) i rozpoczęliśmy próby. Potem żarcie, Kauffland i powrót do ćwiczeń. Po wyczerpującym dniu przyszedł czas na odpoczynek czyli wyjście do pubu. Pierw lud udał się do Kauffa żeby zakupić tanio browar a następnie poszliśmy do Mike’a, miejscowego pubu. Sympatyczna atmosfera, miłe miejsce ogólnie. Nie siedzieliśmy za długo bo chyba do 23. Potem znów sen i następny dzień i tak kilka dni pod rząd można rzec biorąc powiedzieć. Występowały ewentualne zmiany w intensywności prób, czy też długości i zabawie w pubie.
Przejdę już do premiery naszego spektaklu, która wyszła świetnie. Emocje niesamowite, Oklaski gromkie a atmosfera gorąca. Wszyscy byli strasznie zadowoleni i po przedstawieniu do drugiej bawiliśmy się w pubie.
NA drugi dzień mieliśmy powtórzyć spektakl dla widowni, która przyszła w sobotę i poświęciła 3h (bo to aż tyle trwało) i do tego zapłaciła. Niestety nie wyszło nam aż tak świetnie jak poprzedniego dnia, gdyż wszyscy byli już zmęczeni psychicznie i po wczorajszym sukcesie nie mogliśmy dać 120% jak poprzedniego dnia. Dlatego ograniczyliśmy się do jakichś 70% i w miarę to jakoś poszło. Ludzie byli chyba zadowoleni ze spektaklu. Zaraz po spektaklu rozdzieliliśmy się i spora grupa poszła do klubu a moja mała grupka poszła do restauracji grackiej, gdzie posiedzieliśmy z godzinkę a następnie poszliśmy do reszty bawić się w klubie. Zabawa trwała dla niektórych do szóstej a dla mnie i większości do czwartej. Było bardzo przyjemnie pomijając jedno wydarzenie, negatywnie wpływające na mój humor.

A! Właśnie sobie przypomniałem, że jeszcze dziś byłem w Amsterdamie. Tam to dopiero były widoki, hehe. Poszliśmy w czwórkę do muzeum Sexu [description] i na Czerwoną Ulicę [video], [description]. Do tego byliśmy chyba w 7 sklepach z pamiątkami w których było to samo. Nie mam tutaj na myśli coffeshop’ów czy sexshop’ów, tylko zwykłe sklepiki, w których było to samo – począwszy od koszulek, tych drogich przez sprzęt do jarania i zabawki erotyczne aż po breloczki.. Nie wiem co ja tam kupiłem.

Z powrotu do domu niestety nie zbyt się cieszę, bo czeka mnie teraz ostry zapierdziel w szkole, żeby wyjść na prostą z materiałem i pozaliczać wszystko. Do tego przez najbliższe półtorej tygodnia nie będzie mi to w pełni dane, gdyż Niemcy przyjeżdżają do nas i będziemy chyba z nimi gdzieś łazić, ale tego dowiem się prawdopodobnie w środę. Do tego już stęskniłem się za kilkoma osobami.. A! I odnalazłem mojego sobowtóra kobietę! To dopiero senscacja! W prawdzie nie mam tu na myśli wyglądu, chodź też jest piękną blondynką – haha ale ze mnie narcyz, piszę tutaj o charakterze jak i damskiej odmianie mojego imienia.
Fajna dziewczyna z niej tak samo jak ze mnie :D

Deutschland

Julian — Sun, 05 Oct 2008 15:58:06 +0000

Nadszedł taki czas, taki dzień i taka godzina w której wyjeżdżam do Niemiec. Fakt, byłem tam już ze dwa, trzy razy ale tym razem wycieczka ta będzie Wylatkowa gdyż lecę na.. Wymianę polsko-niemiecką.
Jednak ta wymiana nie będzie taką zwykłą wymianą. Otóż będziemy przedstawiać niemieckiej publiczności (jak i polskie, ale to już po powrocie) przedstawienie o jednoczeniu się Niemiec z Polska przez ostatnie tysiąclecia. Mam nadzieje, że nie będzie 24h prób jak nam zapowiadał nasz kochany reżyser. Chyba tego nie przeżyję takiej [cenzura].
No właśnie, z pewnych względów jestem ograniczony możliwością pisania wszystkiego na moim blogu, dlatego też niedługo postaram się wprowadzić jakieś zabezpieczenia przed złymi ludźmi. Osoby zainteresowane będą mogły zapewne się zarejestrować, czy też otrzymać hasła do niektórych wpisów.
No i zmieniłem wątek przez tą cenzurę. Przepraszam.
Wracając do wycieczki do pierw jedziemy na pięć dni do Niemiec, a potem na dwa dni do Amsterdamu! To będzie coś. Nigdy nie byłem w Amsterdamie, ale słyszało się wiele dobrego o tym mieście – w szczególnie od osób lubiących to co w Amsterdamie popularne – jaranie. No, zna się ludzi i chodź wyglądają na poukładanych i grzecznych to maja swoje boczne tory. Wiadomo – jak każdy. W tym mieście znana jest Czerwona dzielnica. Mmm zajebiste miejsce zapewne, hehe.
Mam nadzieję, że moja wycieczka skończy się bardzo fajnie i tak też minię. Jadę z bardzo ciekawą grupą osób i mam nadzieję, że jakoś się z nimi zintegruję (nie mam tu na myśli picia). Mam też nadzieję, że jako Polacy pokażemy się jak z najlepszej strony na tym przedstawieniu i będziemy lepsi od Szwabów.

Dla osób, które będą za mną tęsknić pozostawiam mini skrypt odliczający dni do mojego powrotu.

Wrócę za: < ?php

$time1 = mktime(9, 30, 0, 10, 13, 2008);
$time2 = time();
$time = $time1 – $time2;
if ($time

Nasza-klasa

Julian — Fri, 19 Sep 2008 10:36:01 +0000

Zapewne wielu z was w tym momęcie zastanowi się czemu nazwałem wpis Nasza-klasa. Od razu pomyślicie, że to jest wpis poświęcony portalowi nasza-klasa.pl. Otóż nie, wpis poświęcę mojej kochanej klasie 1a, z którą mam przyjemność być od pierwszego września tego roku.
Możliwe, a raczej prawdopodobne że zdjęcie, które zamieściłem obok po kliknięciu nie będzie zbyt wyraźne ale to nie moja wina. To wina tego, który miał słaby aparat. Dobrze, teraz przejdę do sedna, czyli pokrótce opiszę moją klasę.
Moja klasa pierwsza A (brzmi jak by to dziecko z przedszkola opowiadało) liczy dwadzieścia eee.. Dwadzieścia parę osób. Coś koło dwudziestu ośmiu może dziewięciu. Niestety nie wiem dokładnie bo kilka osób odeszło i potem ktoś przyszedł i znów odszedł i teraz znów mamy jakaś nową osobę.
Tak wiem, patologia. Lecz tym słowem możemy określić dosłownie wszystko. Począwszy od tego ile osób jest nowych i kogo nie ma, a skończywszy na zachowaniu ludu.
Otóż lud jest dziki i nie przewidywalny. Cholernie lubi się śmiać i wygłupiać i nie ma przerwy ani lekcji, gdzie ktoś nie wybuchłby śmiechem. Oczywiście zaraz cała sytuacja przez którą dana osoba się rozbrechtała idzie po całym plemieniu aż dotrze do najbardziej milczących. No właśnie, tutaj mi przyszło na myśl, że nasze środowisko podzielone jest na dwie grupy. Niestety nie potrafię ich zdefiniować. A może w zasadzie na trzy. Ja oczywiście należę do tej najlepszej, którakolwiek to jest. W brew temu, że jesteśmy podzieleni (na szczęście) na dwie spore grupy, klasa jest dość zintegrowana i nie ma takich wielkich przepaści między ludźmi. No i świetnie, mamuśka wybiła mnie z blogowania i teraz nie wiem co mogę dopisać by ładnie zakończyć post. Tak więc póki co, tam tym zakończę ten wpis bez wprowadzania zakończenia. Przepraszam.